ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡುತಾ..

ಒಂದು ಸೂರು, ೬೦ ಜನ, ೩ ದಿನ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೭ ರಿಂದ ರಾತ್ರೆ ೯.೩೦ ವರೆಗಿನ ೧೪ ತಾಸುಗಳ ಲವಲವಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ..ಪಾಠ, ಚರ್ಚೆ, ಮಾತು-ಕಥೆ, ಹರಟೆ, ತಿರುಗಾಟ, ಒಳ್ಳೆ ಊಟ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ಅಡಕ.. ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗನಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಿವೃತ್ತರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳು.ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಊರಿನವರಲ್ಲ, ಕರ್ನಾಟಕದ ನಾನಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಬಂದವರು. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕೇಳಿದರೆಂತೂ  ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ತರ. ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಟೀಚರ್ರುಗಳು, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್, ಎಂಜಿನೀಯರ್ಗಳು, ಬ್ಯಾಂಕ್,  ಅನೇಕ ಖಾಸಗೀಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು, ಸ್ಟುಡಿಯೋ, ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕೃಷಿ, ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಬಂದವರು...ಏಕರೂಪತೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.. ಎಲ್ಲರ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಕ್ಯಾಮೆರಾ!!ಕೆಲವರು ವೃತ್ತಿಪರ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ಸುಗಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಹಲವರು ಹವ್ಯಾಸಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರು..ಕೆಲವರು ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನು ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿಯುವವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಹೊರಗಿನವರ್ಯಾರಾದರೂ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಕ್ಕೆ ಬಂದವರ್ಯಾರು? ಕಲಿಸುವವರ್ಯಾರು? ಸಂಘಟಕ...

ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಶ್ರೀಕಾಳಹಸ್ತಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಭ. ಕಲಂಕಾರಿ ಎಂಬ ಟ್ರೆಂಡಿ ಫ್ಯಾಬ್ರಿಕ್ ಡಿಸೈನ್ಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದು ಶೈಲಿ ಶ್ರೀಕಾಳಹಸ್ತಿಯಲ್ಲಿಯೇ (ಶ್ರೀಕಾಳಹಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಚಲೀಪಟ್ನಮ್  ನ ಎರಡು ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಕಲಂಕಾರಿ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ)  ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಮಾಹಿತಿ ಅಕ್ಕನಿಂದ ದೊರೆಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿಗೆಂತೂ ಎಲ್ಲಿ-ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕಣ್ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲಂಕಾರಿ ಡಿಸೈನ್ ನ ಸೀರೆ, ಬ್ಲೌಸ್ಗಳು, ಕುರ್ತಾಗಳದ್ದೇ ಹಾವಳಿ. ಆ ರಂಗು, ಆ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಕಲೆಯಲ್ಲೇ ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಂತಿರುತ್ತದೆ! ಕಲೆಯೊಂದು ಹುಟ್ಟಿದ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದು ಅದರ ಅನುಭವ ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆಂದು ಗೂಗಲ್ ಮಹಾಗುರುಗಳ ಮೊರೆ ಹೋದೆ. ಹತ್ತಿರದ ಕಲಂಕಾರಿ ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿದೆ. ಯಾಕೋ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಅಂಗಡಿಗಳ ಭೇಟಿಗಿಂತಲೂ ಕಲಂಕಾರಿ ಸಣ್ಣ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಗೃಹ ಉತ್ಪನ್ನ ಕೇಂದ್ರದ ವಿಳಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಸರಿಯಿತು. ವಾಪಸು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕಿರುವ ಸಮಯವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿಯೇ ಬಿಡೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಸಿಕ್ಕ ಶೇರ್ಡ್ ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ. ಕಲಂಕಾರಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಹಳ್ಳಿ ಜನರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಜನಪದ ಕಲೆ. ಹಿಂದೆ ರಾಜರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನರಂಜ...

"ಹೇ ಇಲ್ನೋಡಿ ಹುಡ್ರಾ..ಈ ಎಲೆ ಇಂದ ಜೆಲ್ಲಿ ಮಾಡಕ್ ಬತ್ತು..ನಾವೆಲ್ಲಾ ಶಣ್ಣುಕಿದ್ದಾಗ  ಅಡುಗೆ ಆಟ ಆಡಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಜೆಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ/ಕೇಕ್ ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಿದ್ಯ.." ಎಂದು ತೋಟದ ಸಂಕದ (ದಾಟು) ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಬಳ್ಳಿಯ  ತುಂಬಾ ಹರಡಿದ್ದ ಅಗಲ ಹಾರ್ಟ್ ಆಕೃತಿಯ ಎಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಗಿಕೊಂಡೆ.. ಜೆಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಕವನ್ನು ತೆರಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ವಾಪಸು ನಾನಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದರು..'ಏನದು, ಹೇಗದು, ನೀವೆಲ್ಲ ಹೆಂಗೆ ಆಟಾಡ್ತಿದ್ದಿ.. ' ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಅಡುಗೆ ಆಟ ಆಡದೆ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳು ತಾನೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳಿ..? ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಅಡುಗೆ ಆಟ ಹೇಗಿತ್ತು, ಎಂದು ಒಂದಷ್ಟು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಭಾವಯ್ಯಂದಿರ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ಈ ಜೆಲ್ಲಿಯನ್ನು ಕೇಕ್ ನಂತೆ ರೂಪಿಸಿ, ಭರ್ಜರಿ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರದ ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತಡೇ ಪಾರ್ಟಿಯನ್ನು ಕೂಡ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಗ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ರಸವತ್ತ...

ಅದೊಂದು ದಿನ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, "ಸುಮಾ ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ದಿನಕ್ಕೆ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಬತ್ತ ಅಲ್ದಾ..ರಾಣಿ ಮತ್ತೆ ಹುಡ್ರು ಹೆಂಗಂದ್ರೂ ಇದ್ದ.. ನನ್ನ ಕಸಿನ್ ಪಲ್ಲವಿ ಕೂಡ ಇದ್ದ, ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಹುಡ್ರು ಕಟ್ಕ್ಯಂಡು ನಾವ್ ನಾವೇ ಒಂದು ಲೇಡೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗಿ ಬರನ.." ಎಂದು  ಕೇಳಿದಳು ಚಿನ್ನಕ್ಕ. "ಖಂಡಿತ ಹೋಪನ, ಅಡ್ಡಿಲ್ಲೆ.." ಎಂದೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೂಂಗುಟ್ಟಿದೆ  ನಾನು. ಆದ್ರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೇಡೀಸು ಗೂ ಆಗುವಂತೆ - ಇನ್ನೇನು ಹೋಗೆ ಬಿಟ್ಟೆವು ಅನ್ನೋ ಲೆವೆಲ್ ವರೆಗೆ ಆಸೆಯಿಂದ ಎಲ್ರೂ ಟ್ರಿಪ್ ಪ್ಲಾನ್ ಡಿಸ್ಕಷನ್  ಮಾಡೋದು, ಆಮೇಲೆ ಯಾವ್ಡ್ಯಾವ್ದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಟ್ರಿಪ್ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಗುವುದು, ಪುಂಡತನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಂಡತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಸೈನ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೀರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಾಹಸ ಬೇಡ ಎಂದು ಮನೇಲಿ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುವುದು, ನಾವೇ ಕಾರು ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ನಕಾರದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ ಏನೇನೂ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಕುಳಿತಿದ್ದು ಮೊದಲ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯವರಿಂದ ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಭಾಗ್ಯಕ್...